Tuesday, 15 May 2018

நடிகையர் திலகம்

                         தமிழ் சினிமா உலகுக்கும் தெலுங்கு சினிமா உலகுக்குமான மிகப்பெரும் வித்தியாசமாக ஒன்றை குறிப்பிடலாம்.நான் சொல்லும் தமிழ் சினிமா உலகம் கடந்த பத்து-பதினைந்து ஆண்டுகால கட்டத்தை சார்ந்தது.என்ன வித்தியாசம்னா தெலுங்கு படம்னா "ஆமா!இது கமர்ஷியல் படம்தாய்யா" என்று அழுத்தம் திருத்தமாகவே படமெடுப்பார்கள்.
        ஆனா சமீபகால தமிழ்ப்படங்கள் வணிக சினிமாவா?கலைப்படமா?பேரலல் சினிமாவா? என்பது படத்தை தேங்காய் உடைத்து துவக்குவது முதல் பூசணிக்கா உடைத்து முடித்து,post production, விளம்பரம் செய்து வெளியிட்ட பிறகும் இயக்குனர் துவங்கி படம் பாத்தவர் வரை  எவருக்குமே இது எந்த வகையறா?என்ற குழப்பமே மிஞ்சுகிறது .

             ஒரு கலைஞர் என்பவன் கொந்தளிப்பான மன நிலை கொண்டவர்.9-5 பக்ராக்களுக்கு அவர்களின் unexpected நடத்தைகள் புதிராகவும் அபத்தமாகவுமே தோன்றும்.அதை எதிர்கொள்ள முடியாத சில பக்ராக்கள் அவர் திமிர் பிடித்தவர்!இவர் சரக்கடிப்பவர்!அவர் எவரையுமே மதிக்க மாட்டார்!என்று சாமானியனுக்கான நடத்தை விதிகளை கலைஞன் மேல் திணித்து கீழ்மைப்படுத்தவே முயல்வார்கள்.
              அப்படியான ஒரு கலைஞரின் வாழ்க்கையை மூணு மணி நேர சினிமாவா கொடுப்பது அவ்வளவு சுலபமல்ல.மார்லன் பிராண்டோ வாழ்க்கையை படமாக்குறேன் என்று சில கால கட்டத்தை மட்டும் எடுத்து சில un-official படங்கள் வந்துள்ளன.அது சிறு குவளையால் கடலை அள்ளுவது போன்ற முயற்சிதான்.

               ஒரு கலைஞரின் வாழ்வின் ஒரு பகுதியையோ அல்லது முழு வாழ்க்கையயுமே படமாக எடுக்கலாம்.இரண்டுமே மேற்சொன்ன குவளையால் கடலை அள்ளும் முயற்சிதான்.சம்மந்தப்பட்ட அந்த கலைஞனே தன் வரலாறாக ஒரு படம் எடுத்தாலும் அதிலும் factual errors இருக்கும்.
           இங்கு ஒரு இயக்குனரால் செய்ய முடிவது ஒரு கலைஞரின்  வாழ்க்கையை  ஒருவித outline ஆக  சுட்டிக்காட்டுதல்!ஏன் இப்படி செய்தார்?ஏன் அப்போது அந்த சிக்கலில் இருந்து வெளிவராமல் போனார்!ஏன் அப்படியொரு அபத்தமான முடிவை எடுத்தார்? என்று கேள்விகளையெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டிருக்காமல் ஒரு வாழ்க்கையை பதிவு செய்தல்!மேலோட்டமாக இருந்தாலும்  ஆழமாக இருந்தாலும்   பார்வையாளனால் அந்த வாழ்க்கையோடு  தொடர்புபடுத்திக்கொள்ள முடிவதான ஒரு முயற்சியாக இருந்தால் அதுவே வெற்றிதான்!

         
            வணிகரீதியாக ஒரு நடிகையின் வாழ்க்கையை பதிவு செய்திருக்கிறார்கள்.அதுவும் வாழ்ந்து-வீழ்ந்த ஒரு நடிகை!ரொம்பவும் இருண்மையாக போய்விட கூடாது என்பதற்காக சமந்தா பகுதியையும் சேர்த்திருக்கிறார்கள்(தெலுங்கு ஸ்டைல்).அங்கே சாவித்திரி வீழ வீழ இங்கே சமந்தா கதாபாத்திரம்  திக்குவாய்-சமையல்பத்தி பத்திரிக்கையாளர் என்பதில் இருந்து சரளமாக பேசக்கூடிய- முதல் பக்கத்தில் பத்தி எழுதும்-முக்கிய பத்திரிக்கையாளராக உயர்வதும், தனது காதலை கண்டு கொண்டவராகவும் காட்டப்படுகிறார்.ஒருவித balancing act.
            இதில் பிரதானமாக இருப்பது சாவித்திரி-ஜெமினி காதல்.ஜெமினி மீதான அளவில்லா காதலால் ஏற்கெனவே திருமணமானவர் என்று தெரிந்திருந்தும் அவரை திருமணம் செய்துகொள்கிறார்.பிறகு சாவித்திரியின் வளர்ச்சி பொறுக்காமல் ஜெமினி பொறுமுவது,சில திரைப்படங்களை வாங்கி வெளியிடுவது தொடர்பான சாவித்திரியின் தவறான முடிவுகளை கண்டிப்பது என்று அக்கறை கொண்டவராக இருந்தாலும் ஒருகட்டத்தில் சாவித்திரியின் புகழ் தனது புகழைவிட மிக அதிக அளவில் போய்விட்டது அவரை கடுப்பேற்றுகிறது.

         வேறொரு பெண்ணுடன் உறவு கொள்வதை சாவித்திரி நேரில் கண்டு  கொதித்து போகிறார்.பிறகு அவர் தனித்து வாழ துவங்குகிறார்.மதுவுக்கு அடிமையாகிறார்,படங்கள் தயாரிக்கிறார் இயக்குகிறார் கடனாளி ஆகிறார்.நிற்க! இது இப்படத்தில் காட்டப்பட்ட காட்சிகள்  சார்ந்து நான் சொல்வது."இது பொய்!நிஜத்தில் அப்படியெல்லாம் இல்லை...what actually happened was... "என்று இஸ்திரி புத்தகத்தை எடுத்துகினு வர வேணாம்.
         
            படத்தில் பாராட்ட வேண்டிய விஷயங்கள் கண்டிப்பா இருக்கு.
இப்பட அறிவிப்பு வந்த சமயத்தில் 'சாவித்திரி கேரக்டர்ல கீர்த்தி சுரேஷா?' என்ற மாபெரும் சந்தேகம்/அதிர்ச்சி எனக்கும் இருந்தது.ஏற்கெனவே கீர்த்தியை ட்ரோல் செய்துகொண்டிருக்கும் இணைய மொண்ணைகளுக்கு இது இன்னும் பெரிய தீனியாக இருக்கும் என்றே நானும் நினைத்தேன்.
        படத்தின் முதல் பாதியில் சில இடங்களில் கீர்த்தியே தெரிந்தாலும் மீதுமுள்ள  படத்தில்  சாவித்திரியை திரையில் கண்ட உணர்வை தந்திருக்கிறார்.அதை மறுக்க முடியாது.கண்டிப்பாக அவரது நடிப்பை  பாராட்டலாம்.இதுபோன்ற இன்னொரு கதாபாத்திரம் அவருக்கு இனி கிடைக்குமா என்பது சந்தேகமே!பட ஒளிப்பதிவாரின் மாபெரும்  பங்கையும் இதில் மறுக்க முடியாது.

          அப்புறம் எம்ஜிஆர்,சிவாஜி,சந்திரபாபு,நாகேஷ்-தங்கவேலு இவங்கல்லாம் எங்க?என்ற கேள்வியை சிலர் கேட்டிருக்கிறார்கள். இது ஜெமினி-சாவித்திரி உறவையும் அந்த உறவில் விரிசல் ஏற்பட்டதும் சாவித்திரியின் வீழ்ச்சியையும் பேசும் படம்.அப்போ இதில் முக்கியமானது ஜெமினி&சாவித்திரி  கேரக்டர்கள்தான்.ஜெமினி இவ்வளவு ஒல்லியாகவா இருந்தார் என்ற கேள்வி எழுது .அதேபோல ஹீரோவான ஜெமினியை வில்லனாக்கிவிட்டார்களா என்று கேட்கிறார்கள்.ஜெமினி ஒரு கேசனோவா என்பத்தைதாண்டி உண்மையில் ஜெமினி-சாவித்திரி இடையே  என்ன பிரச்சனை என்பதை அறிந்தோர் இதைப்பற்றி விளக்கம் அளித்தால் நன்று. இதை பெரிய விவாதம் ஆக்கி மண்டையை உடைத்துக்கொள்ள நான் தயாரில்லை!

           ஒருவேளை எம்ஜிஆர் சிவாஜி சந்திரபாபு  இவர்களையும் காட்டுறேன்னு ஏதாவது சிஜி/prosthetic அணிந்த நடிகர்களை வரிசையா திரையில் காட்டிக்கொண்டிருந்தால்   தசாவதாரம் பாத்த எபெக்டே மிஞ்சியிருக்கும்.தசா படம் பாத்துகினு இருந்தப்போ ஒவ்வொரு கமலாக prosthetic மாட்டிக்கொண்டு வந்துகொண்டே இருந்தபோது இது படமா?இல்ல மாறுவேட போட்டியா?என்ற கேள்வியே மிஞ்சியது.அந்த கோமாளித்தனத்தை இங்கே செய்யாதது நிம்மதி!
          சாவித்திரி கேரக்டருக்கு கூட இரண்டாம் பாதியில் சில இடங்களில்(எடை மிகவும் அதிகரித்த தருணங்களில்)  மட்டும் prosthetic பயன்படுத்தியுள்ளார்கள்.துல்கருக்கு லேசாக வீங்கிய ஈறுகள் மாதிரியான மேக்கப்பையும் காண முடியுது.அதிகமா பல்செட்டு, உப்பிய கன்னம், பெருத்த வயிறு  என்று போயிருந்தால் அது மாபெரும் திசைதிருப்பும் காரணியாக இருந்திருக்கும்(இந்த ஓவர் மேக்கப்பால் திசைதிருப்பப்படுதல் என்பதற்கு Hitchcock படத்தில் ஆந்தனி ஹாப்கின்ஸ் மேக்கப்பை குறிப்பிடலாம்).
            படத்தில் முக்கியமான குறையாக நான் பார்த்தது இதை தமிழ் தெலுங்கு என்று இருமொழிப்படமாக எடுக்காது போனதுதான்!அதனால் லிப் சின்க் பிரச்சனை இருக்கு;பிரதானமான சிலரை தவிர பிற நடிகர்கள் அன்னியமாக தெரிகிறார்கள்   .அப்புறம் அர்ஜுன் ரெட்டி பெற்ற மாபெரும் வெற்றியால் அப்பட ஜோடிக்கும் இதில் முக்கிய கதாபாத்திரங்களை கட்டாயமாக இடம் உருவாக்கி கொடுத்திருக்கிறார்கள்.அப்புறம் இரு கதைகள் பேரலல்ஆக செல்வதால் படத்தின் நீளம் அதிகமானது.

       ரொம்ப படம் முழுக்கவுமே vintage மாதிரி தெரிந்துவிட கூடாது என்பதற்காக சமந்தா-அர்ஜுன் தேவரகொண்டா காட்சிகள் சேர்த்துள்ளார்கள் .பிரம்மானந்தத்தை வைத்து காமெடி காட்சி வைக்கிறேன்; ஐட்டம் டான்ஸ் வைக்கிறேன்(பாகுபலி நியாபகம் இருக்கா?) என்று எதுவும் செய்யாதது பெரிய ஆறுதல் .என்டிஆரை தேவுடா லெவல்லையே இதிலும் மெயின்டெயின் செய்துள்ளார்கள்.

        இது பிரதானமாக ஒரு தெலுங்குப்படம்.சாவித்திரி&கீர்த்தி சுரேஷ்  தமிழில் பிரபலமானவர்கள் என்பதால் இப்படத்தை டப்பிங் செய்துள்ளார்கள்.அப்படி இருக்கும்போது எம்ஜிஆர் ஏன் நாக்கை கடிக்கவில்லை சிவாஜி ஏன் உதட்டை கடிக்கவில்லை என்றெல்லாம் கேள்வி எழுப்புவது அபத்தமாகவே பார்க்கிறேன் ! இருமொழிகளில் அப்படத்தை எடுத்திருந்தா தமிழ் பதிப்பில் எங்கடா எம்சிஆரு?எங்கடா சிவாசி?என்று கேட்டிருக்கலாம்!
                           ஒலக விமர்சகர்கள் இப்படத்தை இடக்கையால் புறந்தள்ளிவிடுவர்.அவர்களோடு எவ்வித தொடர்பும் தவறியும் வைத்துக்கொள்ளாத சாமானிய ரசிகர்கள் தெலுங்கு வாடையை பொறுத்துக்கொண்டால்  இப்படத்தை ரசிக்க வாய்ப்புண்டு.அப்புறம் "தமிழன் ஜெமினியை வில்லனாக்கி தெலுங்கர் சாவித்திரியை அப்பாவியாக்கியுள்ளார்கள்" என்ற நாதக conspiracy ஐ கூட ஒலக விமர்சகர்கள் கையில் எடுத்துள்ளதாக தெரிகிறது.அவிங்களுக்கும் பொழுதுபோக வேணாமா?
.
டிஸ்கி: இப்படம் தமிழ்நாட்டில் குறைந்த தியேட்டர்களில் மட்டும் ரிலீஸ் ஆகியிருக்கும் போல.ஒரு ஊர்ல நாலு தியேட்டர் இருந்தா அதுல மூணே முக்கா தியேட்டர்களில் விஷாலின் இரும்புத்திரை தொங்குது!மீதமுள்ள தியேட்டர்களில் இதை திரையிட்டுள்ளார்கள்.இப்படத்தை  தமிழக மக்கள் ஏற்பார்களா? என்ற வினியோகஸ்தர்களின் தயக்கமா?அல்லது விஷால் செய்த சேட்டையா?(பாஸ்கர் ஒரு ராஸ்கல் படத்தையும் காணோம்) என்பது தெரியல.எப்படி இருந்தாலும் நடிகர் சங்கம் தயாரிப்பாளர் சங்கம்னு இரட்டை குதிரை சவாரி செய்யுறேன்னுட்டு ரெண்டுக்கும் விஷால் ஆப்படிக்க போவதாகவே எனக்கு தோணுது!

Thursday, 3 May 2018

Stalker 1979

          ....if 300 people are in a cinema watching it, they will all see a different film, so in a way there are thousands of different versions of "Caché -Michael Haneke


                           சாதாரண வணிக சினிமாக்களுக்கு இது பொருந்தாது என்றாலும் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட அணுகுமுறைகளை கோரும் திரைப்படங்களுக்கு இது முற்றிலும் பொருந்தும்.இப்படமும் அப்படியே!
              ஆன்மீகம் எனும் வார்த்தையே கேலி கிண்டலுக்கு மட்டுமல்லாது தவறான அர்த்தத்தில் பயன்படுத்தப்படுவது சமீப காலங்களில் அதிகரித்துள்ளது ஆன்மீகத்தையும் பக்தியையும் போட்டு குழப்பும் சிலர் ஒருபுறம் இன்னொரு புறம் அரசியல் ஆசையில் சிலர் அதை கேலிகூத்தாக்குவது மறுபுறம்  என்று அவலம் தொடர்கிறது.
         ஒரு திரைப்படமோ புத்தகமோ  இசையோ ஓவியமோ அல்லது வேறு வகையான கலை படைப்போகூட  ஆன்மீக உணர்வைத்தரலாம்!
            அவ்வகையில் என்வரையில் ஆன்மீக உணர்வைத்தந்த சில திரைப்படங்கள்/டிவி தொடர்கள் என்றால் Spring,Summer,Fall,Winter,Twin Peaks, Solaris,Apocalypse Now என்று சிலவற்றை குறிப்பிடலாம்!அவ்வகையிலேயே இப்படத்தையும் சேர்க்கலாம்.
            இப்படம் புறம் சார்ந்தது என்பதைவிட அகம் சார்ந்த ஒரு பயணமாகவே நான் பார்த்தேன்.டர்கோவ்ஸ்கியின் படங்களில் காட்சிகள் மிக மெதுவாக நகரும் என்ற குற்றச்சாட்டு உண்டு.உண்மையில் எதிலும் வேகம் வேகம் என்று ட்யூன் செய்யப்பட்ட ஒரு பரபரப்பான மனநிலையின் ஓட்டத்தை குறைப்பதற்காகவே அத்தகைய காட்சிகள் என்பதை அவர் படத்தை சரியான நோக்கத்தில் அனுகியோர் உணர்வர்!மேலும் முந்தைய காட்சியின் பரிணாமங்கள்,அது உண்டாக்கிய ஆழ்மன  உணர்வு போன்றவற்றை அசைபோடுவதற்காகவும் இந்த நீண்ட மெதுவான காட்சியமைப்புகள் அமைக்கப்பட்டதாகவே காண்கிறேன்.

               அனைத்தையுமே கேள்விகளுக்கு உட்படுத்தி உட்படுத்தி எதன் மீதும் நம்பிக்கை இல்லாதோர் குறித்து பொருமுகிறான் ஸ்டாக்கர்.

               Zone எனும் பகுதியில் விண்கல் விழுந்ததாகவும்,அதன் பின்னர் அங்கிருந்த மக்கள் காணாமல் போனதாகவும் தகவல் பரவ அதைக்காண மக்கள் முண்டியடிக்க அவர்களும் ஆபத்தில் சிக்குகிறார்கள்.அரசு அப்பகுதியை தடைசெய்யப்பட்ட பகுதியாய் அறிவிக்கிறது.ராணுவ பாதுகாப்போடு!


          அதையும் மீறி அப்பகுதிக்கு மனிதர்களை அழைத்து செல்கிறான் ஸ்டாக்கர்.ஸ்டாக்கராக இருப்பவர் தனது சொந்த விருப்பத்திற்காக அங்கே செல்லக்கூடாது.நேர்வழியில் செல்ல முடியாது.கண்ணெதிரே தெரியும் இடத்திற்கும் சுற்றி வலைத்துதான் செல்லவேண்டும்.போன வழியில் திரும்ப வர முடியாது.அதற்கு வேறு வழியை கண்டுபிடித்து வர வேண்டும்.பழைய பொறிகள் மறைந்து புதிய பொறிகள் தோன்றும் ஸோன்!
           ஆனால் ஸோனில் ரூம் எனும் பகுதிக்கு செல்வோரின் ஆழமான விருப்பங்கள் நிறைவேறும்!இதிலும் ஒரு புள்ளி!என்னவெனில் ஒரு நபரின் ஆழ்மன விருப்பங்கள் இருவகைப்படும்.
-ப்ரக்ஞைபூர்வமான விருப்பங்கள்
-ப்ரக்ஞையற்ற நிலையிலான விருப்பங்கள்.
     ரூம் எனப்படும் பகுதியானது ப்ரக்ஞையற்ற நிலையிலான விருப்பங்களையே நிறைவேற்றக்கூடியது.நமக்கே ப்ரக்ஞைபூர்வமான விருப்பங்களாக நல்ல வீடு மனைவி மக்கள் பேர் புகழ் விருதுகள் என்று பல்வேறு விருப்பங்கள் உண்டு.

        ஆனால் ப்ரக்ஞையற்ற நிலையிலான விருப்பங்கள் என்னவென்று நமக்கே தெரியாது!"அவனை புரிஞ்சிக்கவே முடியல" என்று நாம் இன்னொருவனை பார்த்து சொல்கிறோம்.ஆனால் நாம் நம்மை எந்தளவு புரிந்துவைத்துள்ளோம்? என்ற கேள்விக்கு பலரால் பதிலே அளிக்க முடியாது.
           நம்மை நாமே முழுமையாக புரிந்துகொள்ள முடியாத நிலையில் ப்ரக்ஞையற்ற நிலையிலான விருப்பங்கள் குறித்த சிறு ஊகத்தையும் கூட நம்மால் செய்ய முடியாது என்பதே உண்மை!
          அறிவியல் விஞ்ஞானம் எல்லாம் உச்சகட்ட வளர்ச்சியை தொட்டுவிட்டதாக காலம் தோறும் சொல்லப்பட்டாலும் மேற்குறிப்பிட்ட கேள்விகளுக்கு அவைகளாலும் எந்த உறுதியான பதிலையும் அளிக்க முடியவில்லை என்பதே உண்மை.
        படத்தில் மக்கள் வாழும் நகரம் என்பது அழுக்கடைந்து மாசுபடிந்து எந்திர இரைச்சலோடு இருப்பதாக காட்டப்படுகிறது.அதேநேரம்  ஸோன் பகுதியானது பச்சை பசேலென்று அமைதி தவழும் மனிதர்களால் வன்புணர்வு செய்யப்படாத ஒரு பகுதி போல காட்டப்படுகிறது.அதற்கு காரணத்தை நாம் புரிந்து கொள்ளலாம்!ஸோன் தவிர்த்த பிற பகுதிகள் மனிதனின் அராஜகத்திற்கு எதிர்வினை ஆற்றும் வல்லமை இல்லாதவை!ஆனால் ஸோன் என்பது அப்படியல்ல!அதன் விதிகளுக்கே மனிதன் கட்டுப்பட்டாக வேண்டும்.

          ஸோன் பகுதியிலும் கூட மனித அராஜகத்தின் சின்னமான பீரங்கிகள் துப்பாக்கிகள் போன்றவை ஆங்காங்கே சிதிலமடைந்து காணப்படுகின்றன.ஸோன் என்பது உருவாவதற்கு இருபதாண்டுகளுக்கு முன் வரை அங்கு மனிதன் உண்டாக்கிய சேதாரங்கள்  அப்படியே இருக்கின்றன.
             இங்கே படத்திலும் ஒரு ப்ரொபசர்  ஒரு எழுத்தாளர் இருவரும் ஸ்டாக்கரோடு ஸோனுக்குள் செல்கிறார்கள்.எழுத்தாளன் ப்ரொபசர் இருவருமே ஸோன் பகுதியை அலட்சியமாகவே அணுகுகிறார்கள்.ஸோனின் சில பகுதிகள் மதிக்கப்பட வேண்டும் என்று ஸ்டாக்கர் சொல்வதை அவர்கள் கேட்பதில்லை.
             இந்த ஸ்டாக்கருக்கு (இங்கே ஸ்டாக்கர் என்பது பெயரல்ல!சட்ட விரோதமான செயலுக்கு உதவுவோரை குறிக்கும் ஒரு பணி) முன்னர் ஒருவன் ஸ்டாக்கராக(Porcupine என்று அழைக்கப்படுகிறான்) இருந்திருக்கிறான்.தனது சகோதரனை ஸோனுக்கு அழைத்து சென்றபோது சகோதரன் இறந்துவிட இவன் ரூமுக்குள் செல்கிறான்.
         எந்த எண்ணத்தோடு?தனது சகோதரன் மீண்டும் உயிர் பிழைக்க வேண்டும் என்ற ஆழ்மன எண்ணத்துடன்!ஆனால் அவன் ஸோனில் இருந்து திரும்பியதும் நடப்பது வேறு.பெரும் பணக்காரன் ஆகிறான்.

         ஏற்கெனவே சொன்னது போல ரூம் என்பது ப்ரக்ஞையற்ற நிலையிலான விருப்பங்களை மட்டுமே நிறைவேற்றக்கூடியது.அதுவும் நேர்மறையான விருப்பமாக இருந்தால் மட்டுமே!உலக அழிவை ப்ரக்ஞையற்ற நிலையிலான விருப்பமாக கொண்ட ஒருவன் ரூமுக்குள் சென்றால் அவனின் அழிவுக்கே அது இட்டுசெல்லும்.
        Porcupine ன் ப்ரக்ஞையற்ற நிலையிலான விருப்பம் என்பது பெரும்  செல்வந்தனாவது!ஆனால் அவன் ப்ரக்ஞைபூர்வமாக விருப்பப்பட்டதோ தனது சகோதரனின் உயிர்! சகோதரன் மீதான தனது பாசம்/அக்கறை என்பது மேலோட்டமான போலித்தன்மை கொண்டதே என்ற உண்மையை அவன் உணர்ந்ததும் அந்த குற்ற உணர்ச்சி தாளாமல் தற்கொலை செய்துகொள்கிறான்.
            எனவே ஸோன் என்பதும் ரூம் என்பதும் எவ்வகையிலும் விளையாட்டுத்தனமாக  அணுகிவிடமுடியாத ஒரு பகுதி.

              ப்ரொபசரின் விருப்பம் என்பது ஸோன் குறித்த ஒரு ஆராய்ச்சி கட்டுரை எழுதி நோபல் பரிசு பெறுவது.அதேநேரம் அந்த ரூம் எனப்படும் பகுதி இங்கே வரும் மனிதர்களால் தவறாக பயன்படுத்தப்படலாம் என்ற கவலையையும் அவர் கொண்டுள்ளான்.அதற்காக தனது பையில் சிறு அணுகுண்டு எடுத்து வந்துள்ளான்.ரூமை நிரந்தரமாக அழிக்க.அவரை பொறுத்தளவில் ஸோன் என்பது ஒரு ஆராய்ச்சிக்கான ஒரு இடம்.அதன் மர்ம பகுதிகள் பற்றியெல்லாம் அவர் காதில் போட்டுக்கொள்வதில்லை.
               எழுத்தாளனோ பேசிக்கொண்டே இருக்கிறான் .அவனுக்கு எதன் மீதும் நம்பிக்கை இல்லை.A cynic to the core!தொடர்ந்து எழுது எழுது என்று ஊடகங்கள் விமர்சகர்கள் நிர்பந்திப்பதாக புலம்புகிறான்.ஒரு ரத்த கட்டியை பிதுக்கி எடுப்பது போன்றதே தான் எழுதும் எழுத்து என்கிறான்.ஸோனுக்கு அவன் வந்தது கூட ஒருவித உத்வேகத்தை அது கொடுக்கும் என்ற கடைசி நம்பிக்கையில்தான்!இந்த ஸோன் என்ற மிக புதிரான பகுதி கூட அவனுக்கு எவ்வித ஆர்வத்தையோ நம்பிக்கையையோ எழுதுவதற்கான உத்வேகத்தையோ  ஏற்படுத்தவில்லை.இனிமேல் எந்த ஆதாரத்தில் தான் எழுதப்போகிறோம் என்று அழுகிறான்


          ஆனால் தவறான ப்ரக்ஞையற்ற நிலையிலான விருப்பத்தோடு ரூமுக்குள் நுழைவோர் அழிவையே சந்திக்க நேரிடும் என்பதை உணர்ந்து அந்த குண்டை டிஃப்யூஸ் செய்து தண்ணீரில்  எறிகிறான்.
          எழுத்தாளன் ப்ரொபசர் இருவருமே ரூமுக்குள் நுழைய தயங்குகிறார்கள்.Porkupine கதையை கேட்டபிறகு தங்கள் ஆழ்மனதின் விருப்பங்கள் எத்தகையதாக இருக்கக்கூடும் என்ற தயக்கமோ அல்லது தனக்கே தெரியாமல் தவறான ஆழ்மன விருப்பத்தோடு உள்ளே சென்றால் தனக்கே அழிவு என்ற பயம் காரணமோ!
            இங்கே வரும் கதாபாத்திரங்கள் பெயர் சொல்லி அழைக்கப்படுவதில்லை.அவரவர் தொழில் சார்ந்த பெயர்களாலேயே அழைக்கப்படுகிறார்கள்.உலகில் மனிதர்கள் எடை போடப்படுவது குணம் சார்ந்து அன்றி  அவரவர் தொழில்/பணி சார்ந்தே என்பதை நாம் மறுக்க முடியாது!
     ஸ்டாக்கரின் நோக்கம் என்பது தன்னலமற்றது.தனக்கான சொந்த விருப்பத்தோடு  ஒரு ஸ்டாக்கர் ரூமுக்குள் நுழைய முடியாது என்ற வரைமுறையால் அது வந்ததல்ல!அவன் இயல்பிலேயே அவ்வாறு நல்ல மனம் கொண்டவனாக இருக்கிறான்.அர்த்தமற்ற நகர வாழ்க்கைக்கு முரணாய் அர்த்தமுள்ள ஒரு பயணமாகவே ஸோனுக்கு செல்லும் பயணத்தை அவன் கருத்துகிறான்.வாழ்வில் ஒரே பிடிப்பாக அப்பயணம் இருப்பதாய் கூட சொல்லலாம்!

       அகத்திலிருந்து புறம் வரை வெறுமையைக்கொண்டவர்களை இங்கே வழிநடத்தி அழைத்து வருவதிலேயே மன நிறைவைக்கொண்டவனாக இருக்கிறான்.'இங்கே அழைத்து வந்து திரும்ப அவர்களை ஊருக்குள் விட்டதும் அவர்கள் எங்கே எப்படி இருக்கிறார்கள் என்பது தெரியாது' என்கிறான்.ஆக அவர்களிடம் எந்தவித பிரதிபலனையும் அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை.அவன் மிக மிக வறுமையான நிலையில்தான் இருக்கிறான்.ஸோன் உடன் ஒருவித உளவியல் ரீதியான பிணைப்பை கொண்டவனாகவே நாம் ஸ்க்கரை காண முடிகிறது!இதை வார்த்தைகளில் விளக்க முடியவில்லை!
         படத்துவக்கத்தில் ஸ்டாக்கரின் மனைவி அழுது புலம்பி அவனை ஸோனுக்கு போக வேண்டாம் என்கிறாள்.ஏற்கெனவே ஸோனுக்கு போனதற்காக சிறை தண்டனை அனுபவித்து வெளியே வந்தவன் அவன்.எனக்கு எங்குமே சிறையில் இருப்பது போலத்தான் என்று சொல்லி அவள் பேச்சை கேட்காமல்  செல்கிறான்.பட முடிவில் தான் ஸோனுக்கு செல்ல விரும்புவதாக அவள் தெரிவித்ததும் "உனது ஆசைகள் நிறைவேறாது" என்கிறான் ஸ்டாக்கர்.
                மிக களைப்பாக இருப்பதாக சொல்வதுடன் மனிதர்கள் அனைத்தின் மீதான நம்பிக்கையையும் இழந்து விட்டதாக புலம்புகிறான்.
                      ஸ்டாக்கர் ஸோனுக்கு அடிக்கடி சென்று வந்ததாலேயே அவர்களின் பெண் குழந்தைக்கு கால்களே இல்லை என்ற பேச்சும் ஊருக்குள் உலவுகிறது.அவளும் வாக்கிங் ஸ்டிக் வைத்துதான் நடக்கிறாள்.ஆனால் பார்வையிலேயே பொருட்களை நகர்த்தும் திறன் அவளிடம் உள்ளதாக படம் நிறைவடைகிறது.

             படம் நெடுகவுமே பலவேறு ஆழமான கருத்துக்களை ஆன்மீக  சிந்தனைகளை காண முடிகிறது.மனிதன் பிறக்கும் போது வலுவற்று நெகிழ்வுத்தனமையோடு இருக்கிறான்.வளர வளர இறுக்கமும் நெகிழ்வற்ற தன்மையும் நிறைந்து இறுகிப்போய் சாகிறான்!
           ஹாலிவுட் ஆக்ஷன் படங்களையே பார்த்து பழக்கப்பட்ட ஒரு நபர் இப்படத்தை பார்க்கும்போது "இவ்வளவு சஸ்பென்சாக நகருதே!திடீர்னு ஏதாவது மனிதனை விட ஆயிரம் மடங்கு பெரிதான ஒரு ஜந்து தரை அதிர வரும் என்றோ திடீரென்று கொழ கொழவென்று ஏலியன்கள் வானத்தில் இருந்து குதிக்கப்போகிறார்கள் என்றோ கண்டிப்பாக எதிர்பார்ப்பார்கள்.அவர்களுக்கான படமல்ல இது!
       அடுத்து என்ன ?அடுத்து என்ன? என்று இந்த தருணத்தை மதிக்காமல்   எதிர்பார்க்க வைக்கும் படமல்ல இது!இந்நொடியை  இத்தருணத்தை முழுமையாக எதிர்கொண்டு உள்வாங்க சொல்லும் ஒரு படமே இது !
                  

Wednesday, 3 January 2018

Synecdoche, New York (2008)

                               Uncomfortable movies to sit through பட்டியலில் தான் இப்படத்தின் பெயரை பார்த்தேன்.பொதுவாக அந்த மாதிரி படங்கள் என்றால் ஒருவித ஈர்ப்பு!மதிய வேளையில் சுடுமணலில் நிற்க வைத்ததுபோல "இதமாக" இருக்கும்!உதாரணமாக பெர்க்மன் படங்களை சொல்லலாம்.மைக்கேல் ஹேன்கி படங்கள் வேறுவகையாக சுடும்!

                          படத்தின் துவக்கத்தில் தியேட்டர்(இங்கே தியேட்டர் என்பது நாடகத்தை குறிக்கும்) இயக்குனரான கேடன் அவரது மனைவி அடில்,நான்கு வயது மகள் ஆலிவ் மூவருமே hypochondriac ஆக காட்டப்படுகிறார்கள்.ஆலிவின்  பதட்டங்கள் என்பதும் உடல்நிலை சார்ந்தே உள்ளது.மலத்தின் நிறம் மாறியது ஏன் என தாயிடம் திரும்பத்திரும்ப வினவுகிறாள்.Pipe னா என்னான்னு ஆலிவின் கேள்விக்கு  கேடன் விளக்கும்போது "உடலில் ரத்தம் ஓடுதே அதைப்போல வீடுகளில் பைப்புகள் ஓடுது" என்று சொன்னதும் ஆலிவ் பதட்டமடைந்து கத்த ஆரம்பிக்கிறாள்!"எனக்கு ரத்தம் வேண்டாம்"!
Olive

                ஆனால் இந்த hypochondriac தன்மை என்பது பிறகு அடில்&ஆலிவிடம் காண முடிவதில்லை.ஆனால் கேடனிடம் காண முடிகிறது.சிறுநீரும் மலமும் ரத்தமாக போகிறது.பொது மருத்துவரிடம் காட்டினால் கண் டாக்டரிடம் போக சொல்கிறார்!அவரிடம் சென்றால் நரம்பு ஸ்பெசலிஸ்ட்டிடம் போக சொல்கிறார்!Dentist இடம் சென்றால் அவர் periodontist இடம் சென்று ஈறுகளை கவனிக்க சொல்கிறார்!இக்காட்சிகள் தொடர்ச்சியாக அவல நகைச்சுவையாகவே வருகிறது.மருத்துவமனையில் காத்திருக்கும் கேடனை நர்ஸ் பெயர் சொல்லி அழைக்கிறாள்.இவன் அவளை பின்தொடர்ந்து செல்லும்போது திடீரென்று இடைப்பட்ட ஒரு அறையில் இருந்து எட்டிப்பார்க்கும் டாக்டர் இவன் பேரை சொல்லி அழைக்க அந்த அறைக்குள் செல்கிறான்.அந்த நர்ஸ் அதை கண்டுகொண்டதாகவே  தெரியவில்லை!

                ஆனால் அந்த வியாதி(அது என்ன வியாதி என்று எந்த ஸ்பெசலிஸ்ட்ம் கண்டே பிடிக்கவில்லை என்பது மற்றொரு அபத்தம்) என்பது கேடனிடம் தொடரவில்லை!கைப்பிடி அளவு மாத்திரைகளை உண்டு உயிர் வாழ்கிறான்.
                அடில் ஆலிவை அழைத்துக்கொண்டு ஜெர்மனிக்கு சென்றுவிடுகிறாள்!தனியே கேடன்!தன்னை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்தான்?என்பதே படம்.

                படத்தை பார்க்கும்போது என்னை ஈர்த்தது படம் நெடுக நிலவும் bleakness.படம் செல்லச்செல்ல "என்னடா இது!எங்கெங்கோ திசை மாறி போகுதே!" என்ற குழப்பம் இருந்தது.படம் பார்த்து முடித்து இரண்டு மூன்று மணி நேரத்தில் படத்தின் பல்வேறு பரிமாணங்கள் மனதில் விரிய ஆரம்பித்தது!படம் எதைப்பற்றி சொல்ல வருகிறது என்பது விளங்கியது.அதை முழுவதுமாக வார்த்தைகளில் விவரிக்க முடியாது என்றாலும் என்னால் இயன்றதை சொல்கிறேன்.
             
             உலகில் பிறந்த அனைவருக்குமே கனவுகள் லட்சியங்கள் உண்டு.அதற்காக சிரமப்பட்டு படித்தோ அல்லது ஏதேனும் திறனை வளர்த்துக்கொள்ள அரும்பாடுபட்டு தங்கள் கனவுகள் லட்சியங்களை நோக்கிய பயணத்தை மேற்கொள்வர்!பெரும்பான்மையினரால் அந்த so called இலக்கை எட்டவே முடியாமல் போகும்!அப்படியே அடித்துப்பிடித்து இலக்கை அடைந்தவர்களுக்கும் அடைந்த  இலக்கின் மீதான ஈர்ப்பும் கவர்ச்சியும் காலப்போக்கில் மங்கிப்போய் நைந்து போன பொம்மையை கையில் வைத்துக்கொண்டு விழிக்கும் குழந்தை போல விழித்துக்கொண்டிருப்பார்கள்!ஆனால் அந்த ஏமாற்றத்தை வெளியில் காட்டிக்கொள்ள மாட்டார்கள் என்பது வேறு விஷயம்.

         மேலும்  தன்னை சுற்றி இருப்பவர்களையும் அவர்கள் தங்கள் இலக்கை அடைவதற்கான படிக்கல்லாகவே பார்ப்பார்கள்.உடல்  உழைப்பு/மூளை உழைப்பு இவை எல்லாவற்றுக்கும் மேல் உணர்வு ரீதியாக யாரையாவது சுமைதாங்கியாக பயன்படுத்திக்கொள்ளுதல்!(காதல்??).இப்படி சுற்றி இருப்பவர்களை தங்கள் தேவைக்காக பயன்படுத்தும்போதே அவர்கள் மீதான எதிர்பார்ப்பு என்பது உச்சத்தில் இருக்கும்!குறிப்பாக நட்பு -காதல்-மனைவி  இந்த உறவுகள் மீதான எதிர்பார்ப்பு.அந்த எதிர்பார்ப்புக்கு ஏற்றாற்போல் அவர்கள் நடந்துகொள்ளாத போது சிக்கல் வருகிறது.இலக்கை நோக்கிய பயணம் தடுமாறுகிறது.அந்த நபர்களின் தனித்தன்மையை எதிர்கொள்ள தவறுகிறார்கள்.   மனரீதியாக அந்த நபர்கள் குறித்த முன்முடிவுகள் கனவுகள் எதிர்பார்ப்புகள் எல்லாம் சிதைய துவங்குகின்றன.
              அப்போது அவர்களையும் எதிர்கொள்ள முடியாமல் சுயமாக தன்னையும் எதிர்கொள்ள முடியாமல் தவிப்பார்கள்.
              இப்படத்தில் இந்த நடிகர் இந்த கதாபாத்திரத்தை செய்திருக்கிறார் என்று அறுதியிட்டு கூற முடியாது.கேடன் ஒரு மிகச்சிறந்த நாடகத்திற்கான ஒத்திகையை பார்க்கிறான்.அது உண்மையில் நாடகமல்ல!அது அவன் வாழ்க்கை!தனது கதாபாத்திரமாக நடிக்க நடிகரை தேடும்போது சேம்மி (Sammy)  வருகிறான்.
Sammy

"உன்னை இருபது வருடங்களாக நான் கண்காணித்து வருகிறேன்.உனது மன ஓட்டங்களே எனக்கு தெரியும்" என்று கேடனின் மன ஓட்டங்களை இவன் சொல்கிறான்.இவனை ஒத்திகைக்கு தேர்வு செய்கிறான் கேடன்.அவன் கேடனின் ஆழ்மனதில் இருப்பவற்றை எல்லாம் ஒத்திகையில் சொல்லி கிளைர் உடனான கேடனின் உறவின் முறிவுக்கு காரணமாகிறான் சேம்மி!
Everyone is disappointing the more you know them.
               ஏற்கெனவே பாக்ஸ் ஆபீசில் பணியாற்றிய ஹேசல்(Hazel) உடன் உறவு வைத்துக்கொள்கிறான் கேடன்.கேடனின் கதாபாத்திரத்தை நாடகத்தில் செய்யும் சேமமியும் ஹேசலை விரும்புகிறான்.கேடன் அவனை கண்டிக்க தற்கொலை செய்துகொள்கிறான் சேம்மி.
Hazel

            தனது மகளின் உடல் முழுதும் tattoo வரைந்து அவளை மாடலிங்கிற்கு பயன்படுத்துகிறாள் தாய் அடில்."நான்கு வயது சிறுமியை இப்படி படுத்துறீங்களே!" என்று கத்தும்போது அவளுக்கு பத்து வயது என்கிறாள் அடிலின் தோழி மரியா.மரியாவுக்கும் ஆலிவுக்கும் பின்னர் ஒருபாலின ஈர்ப்பு உருவாகிறது.ஆலிவின் சிறுவயது டயரியை கண்டுபிடிக்கிறான் கேடன்.அது நான்கு வயதில் அவள் பயன்படுத்திய டயரி என்றாலும் அவள் வளர வளர அவளின் வாழ்க்கை சம்பவங்கள் டயரியில் எழுத்தாக பிரதிபலிக்கிறது.அந்த tattoo க்கள் வரைந்ததில் ஏற்பட்ட நோய்த்தொற்றில் மரிக்கிறாள் ஆலிவ்.

       
             
                   இன்னொரு புறம் அடில் சிறுமியாக இருந்தபோது தனது தாயோடு பிக்னிக் வருகிறாள்.அப்போது அவள் "இருபது வருடம் கழித்து எனது மகளை இதே நாளில் இதே இடத்திற்கு பிக்னிக் அழைத்து வருவேன்" என்று தாயிடம் சொல்ல அவள் அகமகிழ்கிறாள்.ஆனால் உண்மையில் நடந்ததோ வேறு!எத்தனை கனவுகள்!எத்தனை கற்பனை கோட்டைகள்!
Adele

இப்போது இங்கே கவனிக்க வேண்டியது படம் செல்லச்செல்ல இந்த நாடக ஒத்திகை என்பது கேடனின் வாழ்வில் தனிப்பட்ட ஒரு பணியாக துவங்கி பிறகு அவனது நிஜ வாழ்வுக்கும் அந்த நாடக ஒத்திகைக்குமான கோடு அழிந்து போகிறது.அந்த நாடக ஒத்திகையே அவனது வாழ்வாக மாறுகிறது.இது ஒருவகையில் பின்நவீனத்துவ படமாகவே பார்க்க வேண்டும்!காரணம் கதை நடப்பது எந்த வருடம் என்பதும் சொல்லப்படுவதில்லை!காலம் skew செய்யப்பட்டதாகவே உள்ளது.ந்யூயார்க் என்று சொன்னாலும் அங்கே உள்ள கட்டிடங்களின் பாணி என்பது எவ்வகையிலும் பொறுத்த முடியாத(இதுவும் பி.ந பாணிதானே?) வினோதமான டிசைனோடு உள்ளது.

            படத்தில் முக்கியமான காட்சி என் நான் கருதுவது அந்த பாதிரி வேஷம் போட்ட நபர் அந்த இறுதி சடங்கு ஒத்திகையில் பேசும் வசனங்கள்!சுடும் யதார்த்தம் என்ற வார்த்தை கூட under statement!
   you are only here for a fraction of a fraction of a second. Most of your time is spent being dead or not yet born. But while alive, you wait in vain, wasting years, for a phone call or a letter or a look from someone or something to make it all right. And it never comes or it seems to but it doesn't really. And so you spend your time in vague regret or vaguer hope that something good will come along. Something to make you feel connected, something to make you feel whole, something to make you feel loved. And the truth is I feel so angry, and the truth is I feel so fucking sad, and the truth is I've felt so fucking hurt for so fucking long and for just as long I've been pretending I'm OK, just to get along, just for, I don't know why, maybe because no one wants to hear about my misery, because they have their own. Well, fuck everybody. Amen.

இதைவிட யதார்த்தமான வசனத்தை நான் கேட்டதில்லை!

நிஜ வாழ்க்கைக்கும் நாடக ஒத்திகைக்குமான இடைவெளி என்பது ஒரு கட்டத்தில் முற்றிலும் அழிந்துபோக கேடனால்   ஒன்றைத்தான் செய்ய முடிகிறது! காத்திருப்பது!மரணத்திற்காக!
     நாடக ஒத்திகையில் இருந்த அனைவருமே காலப்போக்கில் இறந்து போய்விட ஒரு நடிகை மட்டுமே மிஞ்சியிருக்கிறாள்.அவளது தோளில் தலைவைத்து சாய்கிறான்.Die என்று இயற்பீசில் குரல் வர இறந்து போகிறான்!

Now it is waiting and nobody cares. And when your wait is over this room will still exist and it will continue to hold shoes and dress and boxes and maybe someday another waiting person. And maybe not. The room doesn't care either.

படத்தில் குறையாக எனக்கு தோன்றியது மேக்கப்.இந்த prosthetics, வயதான தோற்ற மேக்கப் இதையெல்லாம் தமிழ் சினிமாவிலேயே பார்த்துப்பார்த்து சலித்துப்போய் விட்டதாலோ என்னமோ அந்த மாதிரியான மேக்கப் அணிந்த நடிகர்கள் திரையில் தோன்றும்போது கொஞ்சம் ஒவ்வாமையாக இருக்கிறது(Thanks to Kamal!) . இந்தக்கதைக்கு அது தேவைப்படுகிறது என்றாலும் கூட!
                         ஆனாலும் அந்த கெட்டப் மாற்ற ஒவ்வாமைகள் தாண்டியும் நிற்பது Philip Seymour Hoffman ன் நடிப்பு.தனிமையின் இறுக்கமான பிடியில், மகளை இழந்து, பல்வேறு நோய்களோடு நெருக்கமானவர்கள் மீதான எதிர்பார்ப்புகள் தகர்ந்து போய், நாடக ஒத்திகை ஒன்றையே வாழ்வாக கருதி காலநேர பிரிவுகள் குறித்த பிரக்ஞை இழந்து போய் மரணத்திற்காக காத்திருப்பவராய்  அற்புதமாக நடித்துள்ளார்!

        இப்படமென்பது ஜாலியான டைம் பாஸுக்கு பார்க்கும் படமல்ல!இது உண்மையில் நாடக ஒத்திகை பற்றிய படமுமல்ல!ஒரு தனிப்பட்ட மனித மனத்தின் எதிர்பார்ப்புகள்,ஏமாற்றங்கள்,வேதனைகள்,இழப்புகள்  அவன் மனதில் உள்ள பிற மனிதர்களின் பிம்பங்கள் அவற்றுக்கும் இவனுக்குமான  நிஜ மற்றும் கற்பனையான உரையாடல்கள் இவைகளை திரையில் project செய்திருப்பதே இப்படம்.
                      ஜிகினா வேலைகள் காட்டி வாழ்வு குறித்த மிகையான போலியான நடைமுறை சாத்தியங்களற்ற காட்சிகள் கொண்ட படங்களைவிட இதுபோல  யதார்த்தத்தை வாழ்வின் அபத்தத்தை மரணம் குறித்த உரையாடல்களை கொண்ட படங்களே எனக்கு அபிமானவைகளாக உள்ளன.

Monday, 1 January 2018

விழா மாலைப்போதில்-அசோகமித்திரன்

               ஃபிலிமோத்சவ்க்கும் திரைப்பட விழாவுக்குமான வித்தியாசத்தை விளக்குவதோடு துவங்கும் குறுநாவல் பிறகு கதைசொல்லி சுந்தர்ராஜ் தன்னைப்பற்றியும் தனது வாழ்க்கை பற்றியும் விளக்குவதாக கதை விரிகிறது.

                 வழக்கமாக அசோகமித்திரன் எழுத்துநடை என்பது விலகல் தன்மை கொண்டதாக இருக்கும்.ஒரு கதாபாத்திரம் எவ்வளவு சிரமத்தில் இருந்தாலும் "அது அப்படிதான்!அவர் அப்படி சிரமப்படத்தான் வாழ்கிறார்" என்ற தொனியிலேயே அவரது எழுத்துநடை இருக்கும்.தனது உணர்ச்சி கொந்தளிப்புகளை நேரடியாகவோ அல்லது ஏதேனும்இ கதாபாத்திரம்தி வாயிலாகவோ வெளிப்படுத்தவே மாட்டார்.அவரிடம் பிடித்ததே அந்த பாணிதான்! அதிலிருந்து கொஞ்சம் வேறுபட்டு மைய கதாபாத்திரமான சுந்தர்ராஜின் ஆற்றாமை,இயலாமை,வெறுமை,தொடர் இழப்புகளின் வழியே நிரந்தரமாக தங்கிவிட்ட கசப்பு,அது எள்ளலாக பிறர் மீது வெடிப்பது என்று கொஞ்சம் கொந்தளிப்பான நடையிலேயே இந்த குறுநாவல் எழுதப்பட்டுள்ளது.பிற எழுத்தாளர்களின் மொழிநடையை ஒப்பிடும்போது இது subtle தான்!ஆனால் அ.மி.யின் standard ல் இது உணர்ச்சிப்பூர்வமான(மிகையாக அல்ல) மொழிநடைதான்.

            சினிமா வேலையே வேண்டாம் என்று ஒதுங்கி இருக்கும் சுந்தர்ராஜ் திரைப்பட விழாவிற்கு அழைக்கப்படுகிறான்.விழா நிகழ்வுகளைப்பற்றியும்; விழாவில் காட்டப்படும் சினிமாக்கள் பற்றிய விமர்சனங்களையும் அவன் எழுதித்தர வேண்டும்.சினிமாத்துறையில் நேரடியாக இல்லாவிட்டாலும் விளம்பரப்பிரிவில் பணியாற்றிய கசப்பான அனுபவங்கள் அதனால் அவனது தனிப்பட்ட வாழ்வில் ஏற்பட்ட இழப்புகள் எல்லாவற்றையும் தாண்டி அவன் ஹைதராபாத் செல்கிறான்.காரணம் அவன் தனது பழைய சூழலில்(சென்னை) இருந்து முற்றிலும் தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள பார்க்கிறான்.
       கதையில் நான்கு இடங்களில் மரணம்/இறப்பது குறித்து வருகிறது.ஒவ்வொரு முறையும் அது வெவ்வேறு தொணியில் சொல்லப்படுகிறது.
    ஹைதராபாத் செல்ல சென்னை விமானநிலையம் செல்கிறான்.அவசர அவசரமாக செய்த முகச்சவரம் எரிகிறது.அப்போது அவனது தந்தை கொடுத்த பித்தளை ரேசரை இன்னமும் பயன்படுத்துவது பற்றிய நினைவு வருகிறது.முதன்முதலில் அவனது தந்தை அதை அவனிடம் வழங்கி அவன் சவரம் செய்தபோது கண்ட இடங்களில் கீறல் விழுந்து ஒரே எரிச்சல்.
  "நீங்க கொடுத்த ரேசர் எப்படி இருக்கு பாருங்க" என்று அப்பாவைக் கோபித்துக்கொண்டேன்.என் கோபத்தை பொருட்படுத்த முடியாத கவலைகளில் என் அப்பா மூழ்கியிருக்க வேண்டும்.என்னுடைய இரண்டாவது சவரம் சுடுகாட்டில்.........அந்த சுடுகாட்டு தொழிலாளி வெறும் தண்ணீர் தடவி என் முகத்தையும் தலையையும் மழித்த போது ஏகமாக எரிந்தது.அப்பாவும் மகனும் ஒரே நேரத்தில் எரிந்து கொண்டிருந்தோம்"

     இது கொஞ்சம் எள்ளலாக!
இதன்பிறகு ஹைதராபாத் செல்லும் விமானத்தில் செல்லும் சமயத்தில் இறப்பது குறித்து சில வரிகள் வருகிறது.
   "எனக்கு ஐந்தாறு விமான விபத்துக்கள் நினைவுக்கு வந்தன.இரு விபத்துக்களில் நானே எனக்கு நெருங்கியவர்களை இழந்திருக்கிறேன்.இறந்தவர்களின் வாரிசுகள் சார்பில் நிறைய இடங்களுக்கு அலைந்து திரிந்து அவர்களுக்குப் பணம் வாங்கி கொடுத்திருக்கிறேன்.இந்த விமான நொறுங்கி விழுந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்? என் அம்மாவுக்கு நிறையப் பணம் கிடைக்கும்"
 இப்படி தனது சொந்த வாழ்வின் கசப்புகளைப்பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தாலும் அவ்வப்போது இந்திய சினிமா,அபத்த காதல் கதைகள்,ஸ்டுடியோ அபத்தங்கள் என்று கேலியும் கிண்டலுமாகவே எழுதுகிறார்.அ.மி. ஜெமினி ஸ்டுடியோவில் பணியாற்றியவர் மேலும் பல்வேறு திரைப்பட துறை பணிகளை செய்தவர் என்பதால் ஆங்காங்கே தனது சொந்த அனுபவங்களை கலந்துவிட்டார் என்றே தோன்றுகிறது.உதாரணமாக 
"என் கண்களுக்கு எல்லாமே அபத்த களஞ்சியமாகத் தான் தோன்றியது.அஷோக்குமார் சற்று முதிர்ச்சியுடன் பேசக்கூடுமே என்று நினைத்தேன்.ஆனால் அவரும் தடுமாறினார்"


நடிகை தேவிகா ராணி விழாவிற்கு வராத இயக்குனர்களை புகழ்ந்து தள்ளியதையும் அவர்கள் யாருமே விழாவிற்கு வரவில்லை என்று உறுப்பினர் ஒருவர் நினைவுபடுத்தியதையும் என்று நிஜ வாழ்வின் பிரபலங்களும் கதையில் வந்துபோகிறார்கள்.
அச்சுத் கன்யா 

      அசோக் குமார் தேவிகா ராணி இணைந்து நடித்த படம் அச்சுத் கன்யா.அப்படம் குறித்த எள்ளலும் உண்டு.
"எப்படி பார்த்தாலும் காதல் நிறைவேறாது.'அச்சுத் கன்யா'வில் நிறைவேறவில்லை.ஆனால் அதன் பிறகு வந்த பல படங்களில் அத்தகைய காதல் கை கூடி விடும்.ஒரே ஒரு வில்லன் எதிர்க்க,எட்டு பேர் கதாநாயகனையும் கதாநாயகியையும் மணமுடித்து விட்டுத்தான் மறுகாரியம் என்று செயல்படுவார்கள்.இந்த எட்டுப் பேரில் காமெடியனும் ஒருவனாக இருப்பான்.முடிவில் அவனும் அவனுடைய ஜோடியை மணந்து கொள்வான்"
என்று மொத்த இந்திய சினிமாவின் காதல் கதை அபத்தத்தை சுட்டுகிறான் சுந்தர்.
அசோக் குமார்-தேவிகா ராணி 



    அடுத்த மரணம் அவனது தங்கை சீதா.பல வருடங்கள் ஆகியும் திருமணம் ஆகாத விரக்தியில் இரண்டாவது மாடியில் இருந்து விழுகிறாள்.பன்னிரண்டு மணி நேர போராட்டத்திற்கு பிறகு உயிர் துறக்கிறாள்.அப்போது  சுந்தர் எவனோ ஒரு விளம்பர அதிகாரியின் உதவியாளனுக்கு உதவியாளன் பின்னாடி அலைந்து திரிந்து இரவு ஒரு மணிக்கு வீடு திரும்புகிறான்.வீடு பூட்டியிருக்க அசதியில் வெராண்டாவிலேயே  தூங்கிவிடுகிறான்.தங்கை இறந்து ஒரு நாள் கழித்தே அவனுக்கு விஷயம் தெரிகிறது.அங்கே ஓடுகிறான்.அம்மா  இருக்கிறாள்.தனந்தனியாளாக பன்னிரண்டு மணி நேரம் மருந்து வாங்கி கொடுத்து... தவித்து....
   "அம்மாவுக்கு என்னைப்பார்த்து அழத்தெரியவில்லை.வையத்தெரியவில்லை.பேசக்கூடத்தெரியவில்லை"
"இப்படித்தான் ஏற்கெனவே தனியனாக இருந்தவன் இப்போது  முற்றிலும் முழுவதுமாக தனியனானேன்"
அப்புறம் அம்மன் என்ன சொல்கிறாள்? என்று பார்ப்பதற்காக கோவிலுக்கு சென்றதாகவும் அங்கே ஒரு இளம்பெண் சுற்றத்தை பற்றி கவலைப்படாமல் அழுது கொண்டிருந்ததையும் "அழாதேம்மா" என்று சுந்தர் ஆறுதல் சொன்னதையும் சொல்கிறான்.அவள் ரேகா.சினிமாவில் அவளை பிரபல நடிகையாக்கிவிடத்தான் அவள் தாய் முட்டி மோதுகிறாள்.
      ரேகாவும் சுந்தரும் காதலிக்கிறார்கள்.பிறகு ஒரு அசம்பாவிதம்.ரேகாவின் தாய் சுந்தரை நம்பினால் மகளை ஸ்டாராக்க முடியாது என்று தெரிந்து ஹைதராபாத் அழைத்துசென்று விடுகிறாள்.பிறகு ரேகா ஜெயதேவி என்று பெரும் ஸ்டாரான கதை தனி.
இந்த திரைப்பட விழாவில் ஜெயதேவி சுந்தரை தனியே சந்திக்க விரும்புகிறாள்.சுந்தர் அதை பேட்டி எடுக்க ஒரு சந்தர்ப்பமாகவே பார்க்கிறான்!அவள் மீதான காதல்??என்னதான் மிக நெருக்கமாக ஒருவரோடு உணர்ந்தாலும் சந்திக்காத வருட இடைவெளி என்பது இட்டு நிரப்பவே முடியாத ஒரு அகழியாக மாறிவிடும்.
" ரேகா,சில சமயங்களில் விரிசல் வரும்.விரிசலை சரி பண்ணிவிடலாம்.துண்டாகும்.உடனே ஏதாவது பண்ணி அதைக்கூட சரிபண்ணி விடலாம்.ஆனா நம்ம விஷயத்திலே துண்டாகி தூளாகி எல்லாம் காத்திலே பரந்தாச்சு"
"பழையது எல்லாம் முடிந்து விட்டது.உன்னை ரேகா ரேகா என்று கூப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கிறேனே தவிர,நீ ரேகா இல்லை.நான் எப்போதோ செத்துப்போயாகி விட்டது."


முன்பொருமுறை இருவரும் தற்கொலை செய்துகொள்ள முயன்ற பேச்சும் சுந்தர் நினைவுக்கு வருகிறது.
தங்கை இறந்ததும் தனக்கு ஏற்பட்டதை சுந்தர் ரேகாவிடம் சொல்கிறான்.
"........ஒருவாரம்,பத்து நாள்கூட நான் எப்போதும் போல் இருந்தேன்,ஆனால் அதற்குபிறகு ஒரு வலி ஆரம்பித்தது.வலிச்சுக் கொண்டேயிருக்கு.சில சமயங்களில் தாங்க முடியலை.இன்னக்கு அரை மணி முன்னால் அப்படித்தான் இருந்தது.நானே தற்கொலை செய்து கொண்டு விடுவேனோ என்றுகூட நினைச்சேன்"
இப்படி கதை முழுவதும் மரணம் இழப்பு அதனால் ஏற்பட்ட கசப்பு வெறுமை இவைகள்தான்."கசப்பின் ருசி!"
   சுந்தரோடு இதே சினிமா விளம்பர பணியில் டெக்னீஷியன் ஆக சேர்ந்த அனந்து திருமணமாகி குழந்தை பெற்று பிறகு தந்தையின் வற்புறுத்தல் முயற்சியினால் ஹிண்டு பத்திரிகையில் சேர்ந்தது அவன் வாழ்க்கை அப்படிப்போக சுந்தர் தங்கைக்கும் திருமணம் செய்துவைக்க முடியாமல் அவளை பலி கொடுத்து தனியனாக நிற்கிறான்.
   ஹோட்டல் அறையின் தனிமையில் சுந்தரின் கசப்புணர்வு மேலும் கிளர்ந்தெழுகிறது. தாங்க  முடியாத அளவுக்கு ...
"ஓவென்று கத்த தோன்றியது.......கூப்பிட்ட குரலுக்கு திரும்பி பார்க்காவிட்டாலும் விபரீதமாக யாராவது கத்தினால் உலகம் திரும்பி பார்க்கும்.என்னை யாரும் திரும்பிப்பார்க்க வேண்டாம்.எனக்கும் யாரையும் திரும்பிப்பார்க்க வேண்டாம்.........என் தலையை இனியும் எங்காவது மோதிக்கொள்ளாமல் இருக்க முடியாது என்ற கட்டத்தை அடைந்தபோது யாரோ கதைவைத்தட்டும் சத்தம் கேட்டது.என் முன்னிரவுப்பகல் கனவு கலைந்து எழுந்தேன்"
 இப்படி சினிமா துறையில்த இருந்ததால் தனிப்பட்ட வாழ்வின் உண்டான கசப்புகள் இழப்புகள் அனைத்தையும் மீண்டும் அந்த சினிமா பார்த்தே கரைப்பதாக!
 அடுத்த பதினைந்து நாட்களுக்கு ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட திரைப்படங்களை அவன் பார்த்து விமர்சனம் எழுத வேண்டும்.
"என் மூளையில் என் சிந்தனை என்று ஒன்றும் இருக்காது..........என் சொந்தத் துக்கங்களுக்கு இரு வாரங்களுக்கு விடுமுறை"

Saturday, 16 December 2017

அருவி

                                         I exist, that is all, and I find it nauseating-Sartre 

                 வாழ்தல் என்பதைவிட அபத்தமான செயல் எதுவும் இருக்க முடியாது!பல அபத்த கணங்கள் ஒன்றாக தொகுக்கப்பட்டதே ஒருவரின் வாழ்க்கை!அர்த்த வெங்காயங்கள் பிறகு கற்பிக்கப்பட்டவை!வாழ்வின் மீதான பிடிப்பு ஏற்பட ஒரு லாரி சக்கரை பூச்சு பூசி மெழுகி உண்டாக்கப்பட்ட ஒரு தோற்றம்!அவ்வளவே!

                   நாம் காணும் வணிக  சினிமாக்கள் தொடங்கி ,தெருவின் சந்து பொந்தெல்லாம் நம் கண்ணில் பட்டுக்கொண்டே இருக்கும் ஜிகினா விளம்பரங்கள் வரை எல்லாமே நம்மை வாழ கட்டாயப்படுத்துவதே!எந்த மாதிரியான வாழ்க்கை?படிப்பு வேலை மனைவி வீடு குழந்தைகள் சரவணா ஸ்டோர்ஸ்  blah blah என்பதே லட்சிய வாழ்வு!அதை எப்படியாவது வாழ்ந்து தொலைக்கத்தான் எத்தனை கேப்மாரித்தனங்கள்! கோமாளித்தனங்கள்! எத்தனை துரோகங்கள்!

                மேற்கூறிய விஷயங்கள் படத்தில் வசனமாகவே வருது.கொஞ்சம் நீளமாவே போய்விட்டது என்றாலும் வாழ்வின் அர்த்தமற்ற தன்மையை இவ்வளவு அப்பட்டமாக பேசிய தமிழ் படம் இதுதான் என நினைக்கிறேன்!ஆனால் அதை முழுமையாக செய்திருக்கிறார்களா?என்றால் இல்லை.

            "இந்தமாதிரி குப்பை வாழ்க்கை வாழுறதுக்கு எய்ட்ஸ் வந்து செத்துபோலாம்" என்று அல்டிமேட்டா ஒரு வசனத்தை அருவி பேசுகிறார்!தேட்டர்ல நான் கைத்தட்டிய இடமும் அதான்!ஆனால் அருவியின் கதாபாத்திர தன்மை என்பது ஒரேபோல இருக்கவில்லை.

             வாழ்க்கைக்கு எந்த வெங்காய அர்த்தமும் இல்லை!அதன் போக்கில் வாழும் அருவி ;வாழ்வின் randomness ஐ  தன் கையில் எடுத்துக்கொண்டு சுற்றி இருப்பவரை ஆட்டிவைக்கும் அருவி திடீரென்று கைது செய்யப்பட்ட பிறகு உடைந்து நொறுங்கி போவதாக காட்டியது அருவியின் பாத்திரப்படைப்பில் விலகிப்போனதாகவே  எனக்கு தோன்றியது!
    நோயின் தீவிரத்தால் அப்படியான ஒரு உடைவு ஏற்பட்டிருக்கலாம் என்று கூறினாலும் திடீரென்று Hrishikesh Mukherjee ன் படம் பாத்துக்கொண்டிருக்கிறோமோ(ஆனந்த்,மிலி) ஒரு குழப்பம் வந்துட்டுது!நோயின் தாக்கம் குறைவாக உள்ளவரை வாழ்க்கையை எள்ளி நகையாடிய அருவி நோயின் தாக்கம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க மேலும் ஒருநாளாவது கூடுதலாக வாழ்ந்துவிட முடியாதா என்று ஏங்குகிறார்.
Mili(1975)


        இந்த இடத்தில் ஒரு கிடாயின் கருணை மனு படம் பற்றிய எனது பதிவிலிருந்து மேற்கோள் காட்ட வேண்டியுள்ளது:
அபத்த நகைச்சுவையை ரணகளமாக ஆரம்பித்த இயக்குனர் "ஐயோ டெட் பாடிய வச்சிட்டு காமெடி பண்றோமே!யாராச்சும் திட்டிடுவாங்களோ?" என்ற பயத்தில் அப்படியே கொஞ்சம் செண்டிமெண்ட் உருக்க்கம்னு திசைமாறுகிறார்.அபத்த நகைச்சுவைதான் எடுக்கபோறோம் என்று முடிவு செய்துவிட்டால் ஈவு இரக்கம் செண்டிமெண்டு எதையும் பாக்காம அடிச்சி தூக்கணும்
          இந்தப்படத்திலும் இந்த திசைமாற்றம் நிகழ்ந்துள்ளது!முக்காவாசி படத்துக்கு பிறகான மாற்றம் ஒருபுறம் இருந்தாலும் இடைவேளைக்கு பிறகு வரும் அந்த கிராமத்து பணியாரக்கிழவி தொடர்பான காட்சி தனித்து தெரியுது!கொஞ்சம் இந்த இடத்தில் செண்டிமெண்டா காட்சி வைப்போம் என்று வைத்தாற்போல!அதையும் ரசிப்போர் உண்டு.இது எனது சொந்த கருத்து!


                          வாழ்க்கை என்பது அவலம் என்று தெரியாமலேயே அதை படு சீரியஸா அணுகி அணுகி பை-பாஸ் ஆபரேஷன் வரை போவோர்தான் இன்று அதிகம்.வாழ்வின் அவலத்தை தனியே எடுத்துக்காட்டினால் அதைக்கண்டு சிரிப்போரும் அவர்களே!தியேட்டரே சிரிப்பலையில் குலுங்கியது என்ற க்ளீஷே மேற்கோளை இங்கே பயன்படுத்தவேண்டியுள்ளது.
         இதைத்தவிர படத்தின் transgressive தன்மையை பாராட்டலாம்!ஸீரோ டிகிரி நாவலின் நடுவில் அவந்திகாவின் கதை வந்தது போல இதிலும் செண்டிமெண்டா திசை மாறுகிறது!ஆனாலும் இந்த வித்தியாசமான முயற்சியை பாராட்டத்தான் வேண்டும்.பெரிய ஈரோ படமெல்லாம் ஆயிரம் தேட்டரில் அசிங்கம் பண்ணிட்டு இருக்கும்போது இதுபோன்ற படங்களுக்கு குறைந்த அளவு தியேட்டரே  கிடைத்திருக்கும் அவலத்தையும் குறிப்பிட வேண்டியுள்ளது!

        அருவி கேரக்டர் அதிதி பாலனுக்காகவே  என்பது போல இருந்தது!சொந்தக்குரலில் பேசியிருக்கிறார் என்று நினைக்கறேன்.லூசு  மாதிரி சிரிப்பது;போலியா blush பண்ணுதல்;கழுத்து சுளுக்கும் அளவுக்கு படம் முழுக்க அலைபாயும் கூந்தலை காற்றில் பறக்கவிட்டபடி திரும்பி பார்த்தல் என்ற கூத்துகள் இல்லாமல் இருந்தது!நல்லா ரெண்டு இன்ச்சு மேக்கப்பை பூசி மெழுகாமல் இயல்பான தோற்றத்தில் நடிக்க வைத்துள்ளார்கள்!


அப்புறம் இதுவரை மற்றவர்கள் இப்படம் பற்றி எழுதிய பதிவில் குறிப்பிட்ட பொதுவான விஷயம் "முதல் பாதி செம காமெடி!இரண்டாம் பாதியில் அழவைத்துவிட்டார்கள்" .அழவைக்கும் அளவுக்கு என்ன இருக்கு?மரணம்தான்   விடுதலை!
The Man Who wasnt there  படத்தில் கடைசியில் Ed மரண தண்டனை பெற்று மின்சார நாற்காலியில்  அமரும் வரை அந்த அவல நகைச்சுவைதன்மை விலகாமலே இருக்கும்!

Sunday, 19 November 2017

Persona 1966

               


               எலெக்ட்ரா பட ஷூட்டிங்கின் போது  ஒரு நிமிடம் அமைதியாக இருக்கும் எலிசபெத் பிறகு வாய்விட்டு சிரிக்கிறார்.படக்குழுவினரிடம் மன்னிப்பு கேட்டுவிட்டு வெளியேறுகிறாள். அடுத்தநாள் படக்குழு தொலைபேசியில் அழைக்கும்போது பணிப்பெண் அவள் அறைக்கு சென்று பார்த்தால் அவள் விழித்துக்கொண்டிருந்தாலும் பதிலளிக்க மறுக்கிறாள்.மூன்று மாதங்கள் எல்லாவித டெஸ்டுக்கு பிறகும் ஒன்றும் மாற்றமில்லை
She is perfectly healthy both psychically and mentally என்கிறார் டாக்டர்
மனதில் எந்த குறைபாடும் இல்லை.இன்னும் சொல்லப்போனால் மற்றவர்களை விட அதிக மனவலிமை கொண்டவராகவே அவர் உள்ளார்.அதனாலேயே அவரால் எந்தவித எதிர்வினையும் ஆற்ற மறுக்க முடிந்தது.
            நர்ஸ் ஆல்மா அவளை கவனித்துக்கொள்ள பணியமர்த்தப்படுகிறார்.எலிசபெத்தின் complexity ஐ எதிர்கொள்ள முடியாது என்று முதலில் தயங்கும் ஆல்மா பிறகு டாக்டரிடம் சம்மதம் தெரிவிக்கிறாள் . மனவலிமை கொண்ட  எலிசபெத்துக்கு நர்சின் சிக்கலற்ற மேம்போக்கான விளையாட்டுத்தனமான பல்வேறு கனவுகள்(கணவன் குழந்தை மகிழ்வான வாழ்க்கை) கொண்ட  வாழ்வியல் பார்வை ரசிக்க வைப்பதாக இருக்கிறது.அவளுக்கு அந்த எளிமை தேவைப்படுகிறது
நர்சுக்கு பலப்பல கனவுகள்!வேளையில் இருக்கோம்.Security உண்டு.கணவன் குழந்தை பிள்ளைகளை நன்றாக வளர்ப்பேன்  ...எல்லாம் நன்றாக இருக்கும்! என்று கனவுகள்.
Alma


கணவனின் கடிதத்தை எலிசபெத்திடம் படித்துக்காட்டுகிறாள் நர்ஸ்.திருமணம் பற்றி எலிசா சொன்னதை மேற்கோள் காட்டிவிட்டு மரங்கள் அடர்ந்த பகுதியில் நடந்துபோகும் போது எனது பெல்ட்டை  பிடித்து இழுத்தாயே!..... என்ற வாசகம்  வாசிக்கப்படும்போது தனது பெல்ட்  இழுபட்டதுபோல நடுங்குகிறார் எலிசா.
the hopeless dream of being.not seeming to be,but being
                   

 எலிசபெத் இப்போது ஏற்றிருப்பது ஒரு வேடம்!வாழ்வின் அனைத்தும் மீதும் விருப்பம் அற்றுப்போன ஒரு வேடம்!வாழ்விற்கு எதிர்வினை ஆற்ற மறுக்கும் வேடம்!வாழ்வின் பிற அம்சங்கள் எப்படி இவளுக்கு சலித்துப்போனதோ அதுபோல இந்த வேடமும் ஒருநாள் சலித்துப்போகும்!அப்போது அவள் வெளியே வந்துதான் ஆக வேண்டும்!
life oozes in from all sides....you are forced to react.உனது எதிர்வினைகள் உண்மையா பொய்யா நீ சொல்வது உண்மையா பொய்யா என்பது பற்றியெல்லாம் எவருக்கும் கவலையில்லை!

      முதலில் ஆல்மா நர்ஸ் என்ற professional ரீதியிலேயே எலிசபெத்தை அணுகுகிறாள்.அது தோற்றதும் பெரிய நடிகை என்ற அண்ணாந்து பார்க்கும் அணுகுமுறைக்கு மாறுகிறாள்..அதுவும் தோற்றதும்  தனது பெரும்பாலும் சலனமற்ற வாழ்வில் மிக அதிகபட்ச அதிர்வை உண்டாக்கிய ஒரு அனுபவத்தை எலிசபெத்திடம் சொல்கிறாள் ஆல்மா.மிக அந்தரங்கமான அந்த அனுபவம்.கடற்கரையில் முகம் தெரியாத பதின்ம வயது சிறுவனோடு உடலுறவு கொண்ட தருணம்!அதனால் கர்ப்பமானது;பிறகு தனது பாய் பிரென்ட் மூலம் கருக்கலைப்பு செய்த அனுபவத்தை பகிர்கிறாள்.
         இப்படியொரு அந்தரங்கமான பகிர்வின் மூலம் எலிசபெத்தை கொஞ்சம் அவளால் நெருங்கவும் முடிகிறது.
         



 நீங்கள் நானாக நொடிப்பொழுதில் மாறிவிடலாம்!என்ன உங்கள் ஆன்மா மிகப்பெரியது! எங்கும் நிரம்பி வழியும்  என்கிறாள் ஆல்மா.இதை சொல்லி முடித்ததும் படுக்கைக்கு போ!இல்லாவிட்டால் இங்கேயே தூங்கி விடுவாய் என்று  அசரீரி போல ஒரு குரல் கேட்கிறது!அது யார் பேசியது என்பது காட்டப்படுவதில்லை அதே வசனத்தையே நர்ஸ் திரும்ப தனக்குத்தானே சொல்கிறாள்!
நர்ஸ் உரையாடல்களை விரும்புபவள்.எதிரில்  இருப்பவர் எதிர்வினை ஆற்றினாலும் ஆற்றாவிட்டாலும் அதை கேட்டால் போதும் என விரும்புபவள்.She needs someone to listen to her.தனது குறைபட்ட; அனுபவ முதிர்ச்சியற்ற ஆளுமையின் சிறு சிறு மனவெழுச்சிகளால்கூட பெரிதாக பாதிக்கப்படுபவள்.அந்த பாதிப்புகளை உரையாடல்கள் மூலம் பிறருக்கு உணர்த்த நினைப்பவர்!பார் என் வாழ்வும் எவ்வளவு சிக்கலுள்ளதாக இருக்கிறது என்ற எண்ணத்தை  தோற்றுவிக்கும் முயற்சி.

          டாக்டருக்கு  எலிசபெத் எழுதிய கடிதத்தை போஸ்ட் செய்யப்போகும் ஆல்மா ஆர்வம் தாங்காமல் அதை பிரித்துப்படிக்கிறார் .ஆல்மா பற்றித்தான் எலிசபெத் எழுதியிருக்கிறார்.Its a lot of fun studying her!அந்த கடற்கரையில் நடந்த அந்தரங்க அனுபவத்தையும் கடிதத்தில் எழுதி இருக்கிறாள் எலிசபெத்.

  எலிசபெத் வரும் பாதையில் வேண்டுமென்றே உடைந்த கண்ணாடி துண்டுகளை போட்டு வைக்கிறாள் ஆல்மா.தனது மிக அந்தரங்கமான ஒரு அனுபவத்தை வேறொரு நபரிடம் எலிசபெத் பகிர்ந்து கொண்டதற்கான கோபமா? அல்லது உடல்ரீதியான வாதைக்கு எலிசபெத் எப்படி எதிர்வினையாற்றுகிறாள் என்று பார்க்க விருப்பமோ? அல்லது இரண்டுமா?
          கண்ணாடித்துண்டை மிதிக்கிறாள் எலிசா.வலியில் சிணுங்கி ஆல்மாவை பார்க்கிறார்!எலிசாவின் பார்வை இப்போது நிர்சலனமற்ற ஊடுருவும் பார்வையல்ல!எரிச்சல் கலந்த பார்வை!ஆல்மாவின் பார்வை இப்போது ஆழமற்ற,வாழ்க்கை குறித்த பல்வேறு கனவுகளுடனான பார்வையல்ல!எலிசாவின் வெற்றுப்பார்வை!! படத்தின் துவக்கத்தில் சினிமா துவங்கிய காலம் முதலான பல்வேறு சிறு காட்சி துணுக்குகள் காட்டப்படும்.இப்போது மீண்டும் அந்த துவக்கம்!உடைதல்!ஆளுமை மாற்றம்!இதை விளக்குதல் மிக சிக்கலானது.அந்த காட்சி உண்டாக்கும் பாதிப்பை வார்த்தைகளில் வடிக்கவே முடியாது  

இந்த காட்சியில் ஆல்மாவின்  பிம்பம் உடைந்து மீண்டும் ரீல் முதலிலிருந்து ஓடத்துவங்குகிறது.இப்போது ஆல்மாவின் மூலமாய்!


          தனது மிக மிக அந்தரங்கமான ஒரு அனுபவத்தை டாக்டரிடம் கடிதத்தில் தெரிவித்ததை சொல்லி கோபத்தின் உச்சத்தில் கொதிக்கும் வெந்நீரை எலிசபெத்  மீது கொட்டப்போகிறாள் ஆல்மா! No Dont! என்று பதறுகிறாள் எலிசா.அவளது முதல் எதிர்வினை!தன்னை சுற்றி எழுப்பப்பட்ட கோட்டையில் விரிசல்!ஆல்மா அதை மகிழ்வோடு ஒருவித திமிரோடு பார்க்கிறாள்!உன்னை உடைத்துவிட்டேன் பார்த்தாயா? -பார்வை!
         அந்த கண்ணாடியை எலிசா மிதித்ததன்  பிறகு ஆல்மா மாறி மாறி காட்டப்படுகிறாள்.அதற்கு முன்வரை அவள் submissive ஆக ஒரு நடிகையை மேல்நோக்கி பார்க்கும் தொணியில்,சகோதரிகள் இல்லாமல் வளர்ந்ததால்  எலிசாவை சகோதரியாக அன்போடு பார்க்கும் தொணியில்; தன் அந்தரங்கத்தை பகிர்ந்து கொள்ளுதல் மூலம் எலிசாவிடம் ஒரு மாற்றத்தை உண்டாக்கிவிட முடியும் என்ற நம்பிக்கை தொணியில்தான் இருந்தது.அந்த கடித்தத்தை ஆல்மா படித்ததன் பிறகு apprehensive ஆக எலிசாவை பார்ப்பது,ஒருகட்டத்தில் dominating ஆக எலிசாவை உடைத்துப்பார்ப்பது, அடுத்த நிமிடம் குளியலறையில்  உடைந்து அழுவது என்று பெரும் பாறையை உடைக்க மாறி  மாறி அறையும் கடலலை போல காட்டப்படுகிறாள்.


          எலிசாவின் கணவன் அழைக்கிறான்.ஆல்மா பதில் சொல்ல செல்கிறாள்.எலிசா என்று நினைத்து "மகனிடம் எதை சொல்லியும் புரிய வைக்க முடியவில்லை" என்று பேசிக்கொண்டே போகிறான்."நான் எலிசா இல்லை" என்கிறாள்.அவன் கண்டுகொள்ளவில்லை.அவள் பின்னாடி எலிசா வந்து நிற்கிறாள் அப்போதும் கணவன் ஆல்மாவையே எளிசாவாக கண்டு பேசிக்கொண்டே போகிறான்

its all sham and lies –alma
"மகன் பிறந்த கதையை சொல்" என்கிறாள் ஆல்மா!முடியாது என்கிறாள் எலிசா.நானே சொல்கீறேன் என்று சொல்லத்தொடங்குகிறாள்.ஒரு பார்ட்டியில்  ஒருவர் எலிசாவிடம் "உங்களிடம் பணம் பேர் புகழ் எல்லாம் இருந்தும் தாய்மை இல்லையே?" என்று கேட்க அப்போது சிரிக்கும்  எலிசா பிறகு அதை தீவிரமாக உணர்ந்து தாய்மை அடைகிறாள்.பிறகு பயம்!பொறுப்புகள் கைகளை கட்டிப்போடும்; கடமைகள் தியேட்டரை விட்டு விலக நேரிடும்; மரணத்தின் மீது; உடலின் மீது; வயோதிகம் மீது பயம்!

     எந்தளவு பயம் என்றால் பிள்ளை வேண்டாமென்று பலமுறை அபார்ஷன்  செய்ய முயலும் அளவு;பிள்ளை இறந்தே பிறக்காதா என்று ஏங்கும் அளவு;பிள்ளை பிறந்தபின் அதை வெறுக்கும் அளவு!ஆனாலும் யார் யாராலோ வளர்க்கப்பட்டும் மகன் எலிசா மீது பாசமாக இருக்கிறான்.இவளுக்கு மீண்டும் பயம்!அந்தளவு பாசத்தை தன்னால் திருப்ப செலுத்த இயலாது என்ற பயம்!Cold and indifferent ஆக இருக்கும் எலிசாவுக்கு மகனின் தூய அன்பை எதிர்கொள்ளவே முடியவில்லை!அன்பிற்காக ஏங்குவோர் உலகில் இருந்தாலும் அவர்களிடம் உண்மையான அன்பு செலுத்தப்படும்போது அதை கையாளத்தெரியாமல் போட்டு உடைத்துவிடுவார்கள்!!இந்த இயலாமைக்கு பயந்தே பலர் எந்த வகையிலும் அன்பு தன்னை அணுகிவிடாதபடி ஒரு அரணை எழுப்பி வைத்திருப்பார்கள்.அன்பைப்பெறுதல் என்பதைவிடவும் மிக மிக கடினமானது அந்த அன்பை திரும்ப செலுத்துதல்!
தனது தாயை திரை மூலமாகத்தான் பார்க்கிறான் அந்த சிறுவன்.பிம்பங்களாக மட்டும்!



        எலிசாவின் ஆளுமை;தனது சொந்த ஆளுமை என்று மாறி மாறி உணர்வதின் வாதை ஆல்மாவை பிய்த்து எரிகிறது!You cant get to me என்று துணிச்சல் தொணியில் எலிசாவிடம் சொல்கிறாள் ஆல்மா!அது உண்மையில் துணிச்சலில் சொல்லப்பட்டதல்ல!கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தனது சுயத்தை இழந்து கொண்டிருப்பதை தடுக்க முடியாமல் போகிறதே என்ற இயலாமையின் வெளிப்பாடு.எலிசா என்ற மாபெரும் ஆன்மாவின் வீச்சை எதிர்கொள்ள முடியாததன் அச்சம்.விடாது எலிசாவை அறைகிறாள்.முழுமையாக ஆட்கொள்ளப்படுகிறாள்! எலிசாவின் வேடத்தை ஏற்கிறாள் ஆல்மா!
                  படம் நெடுக மிக வலிமையான காட்சிகள்.அதற்கு பெர்க்மனின் ஆஸ்தான ஒளிப்பதிவாளர் Sven Nykvist ன் ஒளிப்பதிவு உயிர்மூச்சாய் உள்ளது.கதாபாத்திரங்களின் தகிப்பை பார்வையாளன் உணர மிகப்பெரும் கருவியாய் அவரது ஒளிப்பதிவு உள்ளது.குறிப்பிட்டு சொல்லவேண்டிய மூன்று வலிமையான காட்சிகள் ஆல்மாவின் தலையை எலிசபெத் கோதும் காட்சி;கண்ணாடியை மிதித்ததும் ஆல்மாவின் முகத்திற்கு வரும் க்ளோசப்;இறுதியில் ஆல்மாவின் முகம் பாதி எலிசபெத்தின் முகம் பாதியாக மிரள வைக்கும் காட்சிகளை சொல்லலாம்!

Wednesday, 1 November 2017

காக்கா காக்கா

                         ஒப்பனிங் காட்சியில்  அன்பு செல்வன்  கூவக்கரையில் மல்லாந்து கிடக்கிறார்...
voice over : தல சுத்துது மேல இவனுங்க வேற சுத்திகினு இருக்கானுவ...Vertigo!வெர்டின் மாத்திரை போட மறந்துட்டேன்.மருந்து கடைக்காரன்கிட்ட "டேய் நா போலீஸ்டா"னு ஓசில வாங்கியிருக்கணும்.இப்ப ரெண்டு மைல் நடந்து போனாத்தான் மெடிக்கல் ஷாப்.எந்திரி அன்பு செல்வன்..எந்திரி.....

.
பேக்ரவுண்ட் சாங் ஒலிக்க ஆரம்பிக்குது.
                                ஓமக சீயா ஒகயாலா சீச எவசாரா...
அன்பு செல்வன் டென்சனாகி டைரக்டரை நோக்கி :யோவ் நானே வெர்டிகோல மயங்கி கிடக்குறேன்.இப்ப போய் பத்து மைல் இந்த பாட்டுக்காக நிக்காம ஓட சொல்றியா?அதெல்லாம் முடியாது.அசிஸ்டெண்டை உட்டு வெர்டின் வாங்கிவர சொல்லு.அப்புறம்தான் சாங்....
.
ஒருவழியா மருந்து சாப்பிட்டு கைத்தாங்கலா எந்திரிச்சி நிக்குறாரு அன்பு.
பவுதம் பேனன்: ஓகே...நவ் யு ஸ்டார்ட் சேஸிங் மாயா...
அன்பு: யோவ் அதெல்லாம் இன்னிக்கி முடியாது.நாளக்கி மார்னிங் ஜாக்கிங் போவேன்.அப்போ அதையே சாங்கா ஷூட் பண்ணிக்க .
.
அடுத்தநாள் காலை ஐந்து மணி.சாங் ஷூட்டிங்..
அன்பு: யோவ் ஒட்டு மீசைக்கு நிறைய பெவிகால் போடு!ஏன்னா இந்த பாட்டுக்கு பத்து மைல் ஓடனும்......ஒகயாலா சீச எவசாரா...
.
பிளேஸ்பேக்.
நாங்க நாலு பேர்.எங்களுக்கு பயமே இல்ல...ஏன்னா நாங்க சஸ்பென்ஷன்ல இருக்கோம்..ஏன் சஸ்பென்ஷன்?வாங்க சொல்றேன்.....
.
அன்புசெல்வன்: நா மொதல்ல மாயாவ சந்திச்சது ஒரு விபத்து.அன்னிக்கித்தான் முக்கியமான பிளாட்பாரத்துல மாமூல் வாங்கிட்டு இருந்தேன்.அப்போ ஒரு கேடி எங்கிட்டியே பிக்பாக்கெட் அடிச்சிட்டான்.அவனை சேஸ் பண்ணி போகும்போதா ஒட்டு மீசை கழண்டு விழனும்....
மாயா தன் தோழியிடம்:ஹே! லுக் தேர் யார்!ஃபேக் முஷ்டாக்.எல்லாரும் சிரிக்கிறார்கள்.
 அன்பு செல்வன் வாய்ஸ் ஓவர் :அசிங்கப்பட்டேன்.அன்னிக்கி அசிங்கப்பட்டளவு என்னிக்குமே அசிங்கப்படல...கோபம்.அந்த இடத்துல மாயாகிட்ட என்னோட கெத்து என்னன்னு காட்ட நெனச்சேன்.அப்படியே பக்கத்துல நின்னுட்டு இருந்த ஆளை புடிச்சி "அடிங்..நா போலீஸ்டா" என்று அறஞ்சேன்.அப்புறம் பாத்தாதான் தெரியுது அவர் டிஎஸ்பின்னு.இருக்கேன், சஸ்பென்ஷன்ல இருக்கேன்.இல்ல.பயமில்ல.சும்மா வீட்ல சாப்ப்ட்டு சாப்ப்ட்டு தூங்குறதால எங்க நாலு பேருக்குமே பயமில்ல!
.
ரெண்டு மாசத்துக்கு முன்னர்.
டிஜிபி:(ஹே காய்ஸ்....நான்தான் பவுதம் பேனன்.நான்தான் டிஜிபி ரோல் பண்றேன்) பாய்ஸ்....இந்த மாச என்கவுண்டர் கோட்டா வந்திருக்கு.பெட்ரோல் பங்க் சேகர்,கொக்கி குமார்,கொருக்குபேட்டை ரவி,அகரம் சேது.
உதயா: ஏண்டா அதென்ன ரவுடின்னாலே அது நார்த் மெட்ராஸ் ஆளாத்தான் இருப்பானா?என்னிக்காவது நீ நார்த் மெட்ராஸ் போயிருக்கியா?அப்டியே கைத்தாமட்ல உட்டா தெரியும்.
பவுதம்: ஹே கூல் டூட்!! ஐ கோ பை தி கன்வென்ஷன்ஸ்.
உதயா: க்கும்.எதுவுமே தெரியாம படமெடுக்க வந்துட்டு கன்வெஷன் மண்ணுன்னு அள!
.
பாண்ட்யா ரிலீஸ்.

சேது: வா பாண்ட்யா.நீ இல்லாம அந்த ஒட்டுமீச அன்பு செல்வன் ரொம்ப துள்றான்.
பாண்ட்யா: அண்ணே நா வந்துட்டன்ல.இனி அவன் எப்படி பிளாட்பார கடைல மாமூல் வாங்குறான்னு பாக்குறேன்.
மனோகர்: பாண்டியா நீ ஜெயில்லேர்ந்து எஸ்கேப் ஆனத பேனர்,போஸ்டர்   அட்ச்சி வச்சிக்கிறேன்.ஊரு பூரா ஒட்டிடவா.
பாண்ட்: அடேய் இதுக்கு நீ நேரா கமிஷனர் ஆபீசுக்கு போய் நா இங்கதான்னு இருக்கேன்னு சொல்லிடேன்!
மனோகர்: அதான் நல்ல ஐடியா நா போய் சொல்ட்டு வரேன்
சேது மனோகரை புடித்து நாலு அப்பு அப்பிட்டு :போடா போய் ஓரமா ஒக்காரு.
மனோகர்: நாறிடும் பரவால்லையா?
சேது: ஐயோ!முடியலடா!
மனோகர்: நா வேண்ணா ரெண்டு குளுகோஸ் டப்பா வாங்கியாரட்டா?
பாண்ட்யா: ங்கோ...அவன் வாய்ல பிளாஸ்திரிய ஒட்டுங்கடா.

.
சேது: பாண்ட்யா வாசு சேட்னு ஒத்தன் கீறான்.அவன் புள்ளைய கடத்துறோம்.
பாண்ட்யா: ஆமாண்ணே நாம யாருன்னு இந்த ஊருக்கு இல்லாட்டியும் சவுக்கார்பேட்காவது தெரியனும்.செய்யுறோம்!
.
கடத்தல் ஓவர்!சாக்கு மூட்டைல!
பாண்ட்யா மொபைலில்: டே வாசூ சேட்
வாசு சேட்: அரே ஆமா
பாண்ட்: உம்புள்ளைய கடத்திட்டேன்
வாசூ வெடிச்சிரிப்பு சிரிக்கிறார் 
பாண்ட்: டேய் வாசூ சேட் த்தா புள்ள கழுத்துல மார்க் போடணுமா?
வாசூ: அரே நம்மல் பீவி பச்சா அல்லாம் ராஜஸ்தான்ல இருக்குது.இந்தமாதிரி எவனாவது கிட்னா பண்ணுவீங்கோன்னு தெரிஞ்சிதான் நம்மல் பரிவாரை அங்கே வச்சிருக்குது.
பாண்ட்: டேய்ய்ய் ....ங்கோ அப்போ இது யாருடா?
வாசூ: அரே நம்மல்கிட்ட கேட்டா எப்டி தெரியும்.. பேவகூப் போனை வய்யி!
பாண்ட் சேதுவிடம் : அண்ணே அவம்புள்ள இல்லங்குறான்...
சேது: அப்போ யார்தாண்டா இது?
.
மூட்டையை பிரிச்சா உள்ள அன்பு செல்வன்.
.
சேது மனோகரிடம் : ஏண்டா வாசு சேட் புள்ளைய தூக்கியாற சொன்னா நீ அன்பு செல்வன  தூக்கியாந்துக்கிற?
மனோகர்: இந்தாளுதான் இஸ்கூலு வாசலாண்ட டவுசர் போட்டுகினு நின்னுகினு இருந்தாரு.அத்தான் இவன தூக்கியாந்தேன்.
அன்பு செல்வன்: ஏண்டா சஸ்பென்ஷன்ல இருக்கேன்னு ஒட்டு மீச ஒட்டாம இருந்தா இப்படி கேவலப்படுத்துறீங்களேடா!
பாண்ட்யா: உன் ஹைட்டுக்கெல்லாம் எவன்டா போலீஸ் வேல கொடுத்தான்?
அன்பு :டேய்ய்ய் அடுத்த வாரம் சஸ்பென்ஷன் முடியுது.அப்போ உங்க எல்லாரையும் தூக்குறண்டா!
மனோ: ஜேசிபி வாடகக்கி எட்த்தாந்து தூக்கப்போரியா?
அன்பு: த்தா மொதல்ல உனக்குதாண்டா ஸ்கெட்ச்சு போடப்போறேன்.!
மனோகர்: ரொம்ம்மம்ப்ப தேங்க்ஸுப்பா!எம்புள்ள ஸ்கெட்ச் வாங்கியாரப்போறியா இல்லையான்னு ஒரே கொடச்சல் குடுக்குறான்.போடுறதுதான் போடுற நல்ல காஸ்ட்லி ஸ்கெட்ச் பாக்கெட்டா போடு!
அன்பு: டேய்ய்ய் டேய்ய்ய் டேய் நா போலீஸ்டா!
மனோகரு: நீதான் இப்ப சஸ்பென்சன்லகீறியே உன்னால இன்னா பண்ண முடியும்?
பாண்ட்யா: டேய் மனோகரு விட்றா.இதுக்குமேல கலாய்ச்சா இவன் தாங்க மாட்டான்!இவன சைதாபேட்ட கூவத்தாண்டதூக்கி போட்டுட்டு வந்துடுங்க.....
.
கூவக்கரைல அன்பு .......
தல சுத்துது மேல......(முதல் பேரா)
...


அன்பு செல்வன்: மாயாவ திரும்ப பார்த்தேன்.பிளாட்பார கடைல ஹேர்பின் வாங்கிட்டு இருந்தா...பத்து ரூபா அநியாய விலை சொன்னான் வியாபாரி."டேய் நா போலீஸ்டா"ன்னு சொல்லி அஞ்சு அம்பதுக்கு வாங்கி குடுத்தேன்.
மாயா: ஐ ஆம் தேங்க்புல்.
அன்பு: மச் வர்ட்ஸ்.பொலிஸ்னாலே தனி மரியாத, கெத்து இருக்குல்ல?
அப்போ ஒரு சிறுவன் ஓடிவந்து 
அண்ணாத்த டேஷன் சீல் வச்ச லெட்ர எய்த்த ஓட்டல்ல குடுத்து ஓசி பூரி செட்டு வாகியார சொன்னியே..இந்தா புடி..
மாயா: வாட்ஸ் திஸ்?யு ஆர் சச் எ டிஸ்க்ரேஸ்!
அன்பு: மாயா ஐ கேன் எக்ஸ்ப்லெய்ன்.
மாயா: இனஃப்.
சென்று விடுகிறாள்.
அன்புவின் போன் அடிக்க பேசினால் பாண்ட்யா 
பாண்ட்: டேய் அன்பு எப்படி ஒரு பூரி பொட்டலத்த வச்சி உன்னோட காதலுக்கு ரிவிட் அடிச்சேன் பாத்தியா?
அன்பு: பாண்ட்யாஆஆஆஆஆஆஆ!த்தா உனக்கு இருக்குடா என்கவுண்டர்.
பாண்ட்: க்கும்.உன்னோட கவுண்டர நீயே வச்சிக்கடா.நா ப்ளாக்ல டிக்கட் வாங்கிக்கிறேன்.
அன்பு: டாய்ய்ய்யி .....(போன் கட் ஆவுது).
சேஷு: அன்பு என்னாத்துக்கு கூவிகினுகிற?மாயா போனா இன்னொரு சாயா
அன்பு சேஷுவின் சட்டையை பிடித்து உலுக்கி: டேய்ய்ய்ய் பிகரு தேத்துறது எவ்வளவு கஷ்டம் தெரியுமாடா?காலைல கை நெறிய கொண்டக்கடல தின்னுட்டு பத்து மைல் ஓடி,ஜிம்ல ரெண்டு மணி நேரம் முக்கிட்டு,கிளீன் ஷேவ் பண்ணி ஒட்டு மீசைய வக்கனையா ஓட்டிகிட்டு யூனிபார்முக்கு போடுற கஞ்சிய கொஞ்சம் உள்ளுக்கும் உட்டுகினு அக்குள்ள கட்டி வந்தாமேறியே 24x7 போஸ் மெயின்டெயின் பண்ணுறது எவ்வளவு கஷ்டம்னு தெரியுமாடா?
சேஷு: க்கும்.அல்லா வீரத்தையும் என்னாண்டையே காட்டு!பாண்ட்யா உன்ன வச்சி காட்டு காட்டுன்னு காட்னானே அவன இன்னா பண்ண போறே?
அன்பு: என்கவுண்டர்தான்.அம்பது ரூபா செலவு.ஒரு புல்லட்.நா ரொம்ப சந்தோசப்படுவேன்ல!
சேஷு: ஏண்டா நீ சந்தோஷமா இருக்கத்தான் போற வாறவனெல்லாம் சுட்டுகினு இர்க்கியா?
அன்பு: ஆமா!பின்ன நாட்டுக்காவா இதெல்லாம் செய்யுறேன்.
..


சேஷு

.
ஒரு அட்டைப்பெட்டி அன்பு வீட்டு வாசல்ல வைக்கப்படுகிறது.
சேஷு அதைப்போய் பார்த்துவிட்டு...ஐயோ....ஐயோ....ஐயோ...
அன்பு: என்னடா அது?ஐயோ......
ஐயோ ஐயோ.....இருந்த ஒரு ஒட்டு மீசையையும் எரிச்சி அந்த சாமபல அனுப்பியிருக்கான் பாண்ட்யா.இனி நா என்னடா பண்ணுவேன்?அவனவன் ஸ்கூல் பையன்னு கேலி பண்ணுவானே!
சேஷு: கவலைப்படாத அன்பு! மை பென்ஸில் இருக்கு அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கலாம்...
.
பண்ணோம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணோம்.போலீசா இருக்கிறது அவ்வளவு ஈஸி இல்ல.அட்ஜஸ்ட் பண்ணோம்,ஒட்டு மீசக்கி பதில் மை பென்ஸில்!மாயா அப்புறம் வரவேயில்லை!இப்படியெல்லாம் தியாகம் பண்ணிதான் நாங்க வாழுறோம்......